Formula 1 takımları, 2026 sezonu için getirilen yeni teknik kuralları çözmek amacıyla Bahreyn'deki testlerde yoğun bir çalışma yürütüyor. Uluslararası Otomobil Federasyonu'nun (FIA) belirlediği katı sınırlamalara rağmen, pistteki araçların birbirinden oldukça farklı tasarım yaklaşımları sergilediği görülüyor. Padoktaki bu yaratıcı canlılık, takımların en verimli çözümü bulmak için kıyasıya bir yarış içinde olduğunu gözler önüne seriyor.
MERKEZİ DENGE ARAYIŞI
Bu yılki kurallara göre, düzlüklerde hava direncini azaltmak ve enerji tasarrufu sağlamak için hem ön hem de arka kanattaki üç parçadan ikisi hareket edebiliyor. Ancak bu sistemin çalışma mekanizması her takımda farklı bir felsefeyle tasarlanmış durumda. Mercedes ve Aston Martin, burnu taşıyan destek ayaklarını kanadın en alt katına değil, doğrudan ikinci katına sabitlemeyi tercih etti. Bu takımlar, kanadın orta kısmını sabit tutarak sadece en üstteki parçayı hareketli bırakıyor. Bu seçimin arkasındaki mantık, FIA tarafından belirlenen arka kanat yapısıyla uyumlu bir denge kurmak için sadece en üstteki son kanatçığı hareket ettirmenin yeterli olabileceği düşüncesine dayanıyor. Bu sayede sistemi daha hafif ve daha az karmaşık tutmayı hedefliyorlar.
TEKNİK İNOVASYONLAR VE AĞIRLIK DENGESİ
Ferrari SF-26'nın hareketli ön kanat sistemi, Loic Serra liderliğindeki mühendislik ekibi tarafından oldukça titiz bir şekilde tasarlanmış. Kanatçıkları hareket ettiren hidrolik ünite, doğrudan burun kısmının içine yerleştirilmiş ve büyük olasılıkla burundaki darbe emici yapının bir parçası olarak kurgulanmış. Sistemi hareket ettiren kollar, karbon ve metal karışımı bir yapıdan oluşuyor. Ferrari'nin amacı, ağırlığı artırmadan sistemin esnemesini engellemek ve pilotun komutuna en hızlı tepkiyi verecek sertliği sağlamak. Dünya şampiyonu McLaren ise MCL40 modelinde tamamen farklı bir yol izliyor. Peter Prodromou liderliğindeki ekip, burnun alt kısmını iyice oyarak büyük bir boşluk yaratmış. Kanadı hareket ettirmek için sadece son parçaya bağlı olan iki adet uzun metal çekme çubuğu kullanıyorlar. McLaren'ın odak noktası, şasinin altına giden hava akışını maksimize etmek ve hava direncini en aza indirmek.
BASİTLİK VE PERFORMANS İKİLEMİ
Adrian Newey’nin elinden çıkan Aston Martin AMR26, McLaren’in tam tersi bir yapıya sahip. Burnun alt kısmında büyük bir çıkıntı yer alıyor ve bu yapı kanada çok daha yakın konumlandırılmış. Aston Martin, sadece son kanatçığı hareket ettirmeyi seçmiş ve bunu oldukça küçük, kısa iki çubukla kontrol ediyor. Sistem o kadar basit görünüyor ki, rakiplerine göre ciddi bir ağırlık avantajı sağlamış olabilirler. Williams FW48 ise kendine özgü bir inşa felsefesi benimsiyor. Burun tasarımı Aston Martin'e benzese de, iki profili birden hareket ettiren mekanizma, Newey’nin tasarımına kıyasla çok daha karmaşık ve ağır bir görüntü çiziyor. Mühendislerin en büyük endişesi, kanatçıkların açılıp kapanma hızı. Eğer pilot frene bastığında kanatçıklar yeterince hızlı kapanmazsa, ön taraftaki yere basma kuvveti eksik kalır ve bu da lastiklerin kilitlenmesine yol açabilir. Barselona testlerinde bu yüzden çok fazla lastik kilitlenmesi gözlemlenmişti; ancak Sakhir’de pilotların bu dengeye alışmaya başladığı ve sistemlerin daha istikrarlı çalıştığı görülüyor.