Arkeologlar, 50 yıl önce kuyu kazarken tesadüfen keşfedilen antik mezarı açmakta teknolojik yetersizlikler nedeniyle zorlanıyor. Mezarın çevresindeki 'terrakota askerleri' ilk kez gün yüzüne çıkarıldığında, heykellerin yüzlerindeki canlı renklerin havayla temas eder etmez saniyeler içinde dökülüp yok olduğu görüldü. Bu durum, ana mezar odasının açılması halinde içerideki fresklerin, eşyaların ve yapıların geri dönülmez biçimde tahrip olabileceği endişesini doğurdu.
ÖLÜMCÜL TUZAKLAR VE ZEHİRLİ GAZ TEHDİDİ
Uzmanlar, mezarın açılmasını engelleyen bir diğer faktörün doğrudan hayati riskler olduğunu belirtiyor. Antik Çin tarihçisi Sima Qian, imparatorun ölümünden yüzyıllar sonra kaleme aldığı eserlerinde mezarın ölümcül tuzaklarla dolu olduğunu yazmıştı. Kaynaklara göre, mezara izinsiz girenleri vurmak üzere otomatik arbaletler ve ok mekanizmaları kurulmuştu. Aradan 2 bin yıl geçmiş olsa da, bu düzeneklerin tamamen işlevsiz hale gelip gelmediğini test etmek isteyen kimse yok.
CIVA RİSKİ VE İNVAZİV OLMAYAN YÖNTEMLER
En somut ve tehlikeli risk ise cıva. Efsanelere göre, mezarın içinde cıva kullanılarak 'nehirler ve büyük bir deniz' tasvir edilmişti. Modern ölçümler bu anlatıların bir efsane olmadığını düşündürüyor. Yapılan analizlerde, mezarın üzerindeki toprakta normalin katbekat üzerinde cıva yoğunluğu tespit edildi. Bilim insanları, uçucu cıvanın çatlaklardan sızabileceğini ve bunun hem araştırmacılar hem de çevre için ciddi bir tehdit oluşturduğunu vurguluyor. Bu riskler nedeniyle arkeologlar, mezarı açmak yerine tomografi gibi invaziv olmayan yöntemlerle iç yapıyı incelemenin yollarını arıyor.
