Kalabalık bir ortamda insanlar neşeyle sohbet ederken, içimizde 'Ben buraya ait miyim?' sorusu belirebilir. Klinik Psikolog ve Psikoterapist Dr. Yasemin Meriç Kazdal, bu duygunun arka planını inceleyerek önemli bilgiler paylaşıyor.
AİDİYETİN TEMELİ: GÖRÜLMEK VE KABUL EDİLMEK
Aidiyet, dışarıdan basit gibi görünse de ruhsal derinliği olan ve insan olmanın en temel psikolojik gereksinimlerinden birini temsil eden bir kavramdır. Bir yere, birine veya bir düşünceye ait olmak, her insanın görülme, duyulma ve kabul edilme isteğiyle yakından ilişkilidir. Örneğin, bir çocuğun annesine gösterdiği resme kayıtsız kalınması, içindeki heyecanı zayıflatırken, olumlu bir geri dönüş bu heyecanı yeniden canlandırır. Bu durum, aidiyetin başkası tarafından tanınma yoluyla geliştiğini ve çocuğun güven hissinin başlangıcını simgelediğini gösterir.
ERGENLİK VE YETİŞKİNLİKTE AİDİYETİN DÖNÜŞÜMÜ
Ergenlik dönemindeki gençler, kimliklerini bulmak için giyim tarzlarını, müzik tercihlerini veya konuşma stillerini değiştirebilirler. Ancak aidiyet, kalabalığa uyum sağlamaktan ziyade, kendin olabildiğin yerlerde başlamaktadır. Yetişkinlikte ise bir iş toplantısında fikirlerin önemsenmemesi veya bir ilişkide varlığın hissedilmemesi gibi durumlar yaşanabilir. Çocukken görülmek beklenirken, yetişkinlikte anlaşılmak istenir. Aidiyetin özü her zaman sabit kalır, yalnızca biçimi değişir; bir bakış veya sessizlik, 'Ben burada var mıyım?' sorusunu yeniden hatırlatabilir.
İÇSEL AİDİYETİ KEŞFETMEK
Aidiyet, fiziksel varlıktan çok değer görmeyi ifade eder ve bu değer genellikle içsel bir gelişimle başlar. Kendini ait hissetmeyen bir birey, bir yere bağlı kalmakta zorlanabilir; ait olduğunu hissetmek ise 'Ben olduğum gibi yeterliyim' diyebilmekle mümkündür. Aynada kendine 'Bugün elimden geleni yapacağım' demek ya da bir başarısızlık sonrası kendini eleştirmek yerine gelişimine odaklanmak, aidiyetin içsel temelini oluşturur. Bazen ayrılık, kayıp veya başarısızlık gibi durumlar aidiyet hissini zayıflatabilir; fakat bu kalıcı değildir. Hayat değiştikçe içimizde yeni bir yer açılır ve bir dostun gülüşünde, bir yürüyüşte ya da sessiz bir anda yeniden bulunabilir. Aidiyet, bir varış noktası değil, sürekli değişen bir yolculuktur ve ait olduğumuz yer, kendi varlığımızın değişkenliğini yansıtır.
