Zonguldak'ta Hikmet Aytaş (78), 60 yıl önce ağabeyleriyle başladığı saatçiliği, şimdi tek başına 5 metrekarelik dükkanında sürdürüyor. Yaklaşık 40 yıldır aynı iş hanında, 25 yıldır da aynı küçük dükkanda çalışan Aytaş, üç çocuğunun üniversite eğitimini de bu meslekle karşıladığını belirtiyor. "Öğrendikten sonra zevkli ama stresli bir meslek" diyerek duygularını paylaşıyor.
BİR ÖLÜYÜ CANLANDIRMAK GİBİ
Aytaş, saat tamirciliğini "bir ölüyü canlandırmak" gibi tanımlıyor. 17-18 yaşında başladığı meslekte 78 yaşına gelen usta, ağabeyleri, dayısı ve yeğenlerinin vefatından sonra aileden bu işi sürdüren tek kişi oldu. Kentte az sayıda kalan saat tamircilerinden biri olarak, her gün dükkana gelip tezgahına oturuyor ve bozuk saatleri tamir ediyor. "Gelen çok, mümkün mertebe hallediyoruz vatandaşın işini" diyen Aytaş, sanatkara değer verilmezse mesleğin yavaş yavaş bitebileceğini, ancak arz-talep dengesi nedeniyle illa birilerinin öğreneceğini düşünüyor.
ÇOCUKLARINI BU MESLEKLE OKUTTU
Hikmet Aytaş, mesleğinin kendisine ve ailesine neler kazandırdığını anlatırken duygulanıyor. Çocuklarını büyütüp üniversiteye gönderdiğini, hepsinin şimdi iyi bir yerde olduğunu söylüyor. Müşterilerinin sık sık "Allah seni başımızdan eksik etmesin" dediğini belirten usta, bunun memnuniyet göstergesi olduğunu vurguluyor. "Gençler bir meslek öğrensinler" çağrısı yaparak, saatçilik dışında araba tamirciliği veya kuaförlük gibi alanları da öneriyor. İnsanların bozuk saatlerini tamir ettirmeye çalışmasının randımanlı olacağını, ancak günümüzde saatin daha çok aksesuar olarak takıldığını ifade ediyor.
