Bilim dünyasında heyecan yaratan yeni araştırmalar, 'mutluluk hormonu' olarak bilinen serotonin molekülünün, sadece ruh halimizi değil, aynı zamanda kanserin oluşumu ve ilerlemesi üzerinde de şaşırtıcı bir etkiye sahip olabileceğini ortaya koyuyor.
SEROTONİNİN GİZEMLİ ROLÜ
Genellikle mutlulukla ilişkilendirilen serotonin, artık bilim insanları tarafından daha geniş bir perspektiften değerlendiriliyor. Yapılan son araştırmalar, bu önemli molekülün kanser gelişiminde ve hastalığın seyrinde beklenmedik roller üstlenebileceğini gösteriyor. Serotoninin vücuttaki üretiminin büyük çoğunluğunun, yani yüzde 95'inin bağırsaklarda gerçekleşmesi dikkat çekici bir detay olarak öne çıkıyor. Bağırsaklardan kana karışan serotonin, karaciğer, pankreas, kaslar, kemikler, yağ dokusu ve bağışıklık hücreleri gibi birçok dokuya ulaşarak kan şekeri düzenlemesi, vücut ısısının korunması, kemik sağlığı, iştah kontrolü, bağırsak hareketleri, cinsel fonksiyonlar ve yara iyileşmesi gibi hayati fonksiyonlarda kritik görevler üstleniyor.
KANSER İLE DOĞRUDAN BAĞLANTI KEŞFEDİLDİ
2019 yılında New York'taki Icahn Tıp Fakültesi'nde yapılan çığır açıcı bir keşif, serotoninin hücre çekirdeğine girerek DNA ile doğrudan etkileşime girebildiğini ve genlerin aktivitesini belirleyen moleküler anahtarlara bağlanarak bazı genleri aktive edebildiğini ortaya koydu. Sonraki çalışmalar ise bu mekanizmanın, kanser büyümesinde rol oynayan genleri de tetikleyebildiğini gösterdi. Bu etki özellikle beyin, karaciğer ve pankreas kanserlerinde gözlemlenmiş olup, bilim insanları bu etkinin başka birçok kanser türünde de rol oynayabileceği görüşünde.
EPİGENETİK TEDAVİLERE YENİ BİR Ufuk
İrlanda'daki Limerick Üniversitesi'nde yürütülen araştırmalar, serotoninin DNA üzerindeki bağlanma noktalarını haritalayarak kanserle ilişkili genler üzerindeki etkisini daha derinlemesine anlamaya odaklanıyor. Bu mekanizmanın detaylı bir şekilde çözülmesi, kanser tedavisinde kullanılan 'epigenetik tedavilere' yepyeni bir kapı aralayabilir. Epigenetik tedaviler, DNA dizisini değiştirmeden genlerin doğrudan açılıp kapatılmasını hedefler. Bu sayede, kanser hücrelerindeki zararlı genler kapatılırken, yararlı genlerin aktif hale getirilmesi amaçlanıyor. Bu yaklaşımın başarılı olması durumunda, mevcut cerrahi, kemoterapi ve radyoterapi yöntemlerine kıyasla çok daha hedefe yönelik ve daha az yan etkisi olan yeni nesil tedavilerin geliştirilmesinin önü açılabilir.
