Liberya'nın kuruluşu, 19. yüzyılın başlarında ABD'deki özgürleştirilmiş Afrika kökenli kölelere yeni bir yaşam alanı sağlama idealiyle başladı. 1822'de ABD donanmasının belirlediği topraklara yerleşen ilk sakinlerin ardından, Amerika'da köleliğin kaldırılmasıyla ülkeye göçler arttı. Bu süreç, 1847'de Liberya'nın Afrika kıtasının ilk bağımsız cumhuriyeti olarak ilan edilmesine yol açtı. Ancak bu yeni başlangıç, kısa sürede ülkeyi derin çatışmaların içine sürükledi.
DOĞAL KAYNAKLAR ÜZERİNDEKİ ÇEKİŞME VE EKONOMİK DENGESİZLİKLER
Liberya'nın zengin doğal kaynakları, küresel güçlerin ve büyük şirketlerin dikkatini çekti. Madenler, ormanlar ve kauçuk, yabancı yatırımcılar için cazip hale geldi. Özellikle 1926'da ABD merkezli Firestone Lastik ve Kauçuk Şirketi ile imzalanan ve 99 yıl sürecek olan arazi kiralama anlaşması, Liberya'yı dünyanın önde gelen kauçuk üretim merkezlerinden biri yaptı. Ancak bu tür anlaşmaların yarattığı ekonomik eşitsizlikler ve zenginliğin sınırlı bir elit kesimde toplanması, ülke içindeki gerilimi artırdı. Bu durum, 1980'den itibaren yaşanan şiddet dolu darbeleri, diktatörlükleri ve yaklaşık 250 bin kişinin hayatını kaybettiği iki büyük iç savaşı tetikleyen ana nedenlerden biri oldu.
KERESTE TİCARETİ VE SAVAŞ FİNANSMANI
1980'de Samuel Doe'nun askeri darbesiyle başlayan siyasi istikrarsızlık, Charles Taylor'ın geçici hükümetin başına gelmesiyle daha da derinleşti. 1997'ye kadar süren iç savaş boyunca Charles Taylor, ülkenin zengin orman kaynaklarını savaş finansmanında aktif olarak kullandı. "Anamı öldürdü, babamı öldürdü ama ona oy vereceğim" sloganıyla 1997 seçimlerini kazanan Taylor, başkanlık koltuğuna oturdu. Ancak Taylor döneminde savaş suçları ve insan hakları ihlalleri arttı. Birleşmiş Milletler raporlarına göre, Liberya'nın kereste ticaretinin büyük bir kısmı silah kaçakçılarının kontrolündeydi ve bu gelir, Taylor'ın iktidarını sürdürmesini sağladı. Taylor, sadece Liberya'daki değil, komşu Sierra Leone'deki iç savaşa da destek vererek bölgedeki istikrarsızlığı artırdı. Silah kaçakçılığı ve isyancı gruplara destek, büyük ölçüde Liberya'nın keresteleri ve Sierra Leone'den elde edilen elmaslar aracılığıyla finanse edildi. Yoğun uluslararası baskıların ardından 2003'te görevinden ayrılan Taylor, 2012'de Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından savaş suçları nedeniyle 50 yıl hapis cezasına çarptırıldı.