Birleşmiş Milletler Çevre Programının (UNEP) her yıl iklim müzakereleri öncesinde yayımladığı Uyum Açığı raporu, gelişmekte olan ülkelerin iklim değişikliğiyle mücadele için ihtiyaç duyduğu finansmana dair çarpıcı veriler ortaya koydu. 10-21 Kasım tarihleri arasında Brezilyanın Belem kentinde düzenlenecek olan BM İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi 30. Taraflar Konferansı (COP30) öncesinde yayımlanan rapor, küresel ısınmanın etkilerinin artmasıyla birlikte uyum finansmanı ihtiyacının boyutunu gözler önüne serdi.
UYUM FİNANSmanı İHTİYACI KATLANARAK ARTIYOR
Rapor, küresel sıcaklıkların yükselmesi ve iklim değişikliği etkilerinin şiddetlenmesiyle, gelişmekte olan ülkelerin bu zorluklara uyum sağlamak için gereken finansman açığının hem yaşamları hem de ekonomileri ciddi şekilde riske attığını vurguluyor. 2023 yılında gelişmekte olan ülkelere sağlanan uluslararası kamu finansmanının 26 milyar dolar olduğu belirtilirken, bu rakamın bir önceki yıla göre 28 milyar dolardan daha düşük olması dikkat çekici. Buna rağmen, uyum ve finansmanında kaydedilen ilerlemelere rağmen, gelişmekte olan ülkelerin 2035 yılına kadar yıllık 310 ila 365 milyar dolar arasında bir finansmana ihtiyaç duyacağı tahmin ediliyor. Bu durum, mevcut uluslararası finansmanın 12 ila 14 katına denk geliyor.
ENFLASYON RİSKİ UYUM MALİYETİNİ ARTIRACAK
Dünyadaki mevcut enflasyon oranlarının 2035 yılına kadar devam etmesi halinde, gelişmekte olan ülkelerin uyum finansmanı ihtiyacının 440 ila 520 milyar dolara kadar yükselebileceği uyarısı yapılıyor. BM Genel Sekreteri António Guterres, iklim etkilerinin hızla arttığını ancak uyum finansmanının aynı hızda ilerlemediğini belirterek, "Bu da iklim değişikliğine karşı en kırılgan durumda olan insanları yükselen denizler, ölümcül fırtınalar ve kavurucu sıcaklıklar karşısında savunmasız bırakıyor. Uyum bir maliyet değil bir yaşam çizgisidir." diyerek acil çağrıda bulundu. UNEP İcra Direktörü Inger Andersen ise, iklim değişikliğinin etkilerinin küresel çapta hissedildiğini ve sera gazı emisyonlarını azaltma konusundaki yavaş ilerlemenin bu etkileri daha da kötüleştireceğini belirtti. Andersen, uyum finansmanını artırmak için hem kamu hem de özel kaynakların seferber edilmesi gerektiğini, ancak bunun kırılgan ülkelerin borç yükünü artırmadan yapılması gerektiğini vurguladı.
